Menu

Kamer 8 George Hendrik Breitner

Minder dan 1 maand per nacht: 1,300 Bath
1 maand of meer per nacht: 1,150 Bath
3 maanden of meer per maand: 25,500 Bath

Kamer 8, vernoemd naar de Roterdamse schilder George Hendrik Breitner (1857 - 1923), is een ruime kamer van 32 m2. De kamer is voorzien van enkel getrouwe kopieën van schilderijen door George Hendrik Breitner en heeft verder een ruime badkamer, kledingkast, airco, minibar, flatscreen TV van 81 cm en een DVD- speler. Andere gemakken zijn een wel voorziene minibar, een haardroger, wekkerradio en een waterkoker.

George Hendrik Breitner 1857 - 1923

George Hendrik Breitner (Rotterdam, 12 september 1857 - Amsterdam, 5 juni 1923) was een Nederlands kunstschilder, beroemd om zijn kijk op het Amsterdamse stadsleven. Zijn werk is verwant aan dat van de 'De Tachtigers': een groep kunstenaars met grote invloed op de Nederlandse kunstwereld gedurende de jaren '80 van de 19e eeuw. Schilders als Isaac Israëls, Willem Witsen en poëten als Willem Kloos en Lodewijk van Deyssel behoorden tot zijn kring. In 1880 werd Breitner vanwege zijn radicale ("bruuske") gedrag van de Haagse kunstacademie gestuurd. Willem Mesdag, onder de indruk van Breitners talent om paarden te tekenen, huurde hem in om de paarden en de artillerie te schilderen in zijn beroemde Panorama Mesdag. Tijdens een verblijf in Parijs, maakte hij kennis met het impressionisme. Breitner was lid van de Haagse "Pulchri Studio". Na zijn verhuizing naar Amsterdam in 1886 werd hij lid van de kunstenaarsvereniging "De Maatschappij Arti et Amicitiae ", die in 1901 zijn eenmanstentoonstelling organiseerde. Zicht op de Dam 1895Een beruchte uitspraak van Breitner is dat Vincent van Gogh "kunst voor Eskimo's" maakte. Waar de postimpressionist van Gogh met behulp van sterke contrasten en kleurstellingen zijn eigen perceptie van de wereld probeerde weer te geven, probeerde Breitner juist een pure, kale werkelijkheid te tonen. Amsterdam bleek hiervoor een prima werkplek. Hier schilderde hij zijn stadsscènes en stadsgezichten: Dam, Damrak en Rokin, maar ook mindere buurten van de hoofdstad als de Jordaan. Met snelle penseelstreken gaf hij een beeld van het leven op straat met zijn werklui, huisvrouwen, dokwerkers, straathonden, etc. Breitners tekeningen bieden vaak een grijs, ietwat deprimerend beeld van de straten van de hoofdstad. Uit een in 2004 gepubliceerd kunsthistorisch onderzoek bleek, dat Breitner niet altijd even puur met de werkelijkheid omsprong als werd aangenomen. Hij 'camoufleerde' als hem dat uitkwam. Soms 'verdwenen' hele gebouwen uit het straatbeeld. Op Artist Dreamingeen beroemd schilderij van het Damrak (1903), gaat de net voltooide Beurs van Berlage volledig schuil achter de zeilen van een schip. Breitners fascinerende naakten lijken eerder duister en boosaardig dan erotisch perfecte fantasiebeelden. Ondanks zijn 'contract' met de destijds internationaal vermaarde kunsthandel 'Van Wisselingh', die ook zijn collega's uit de School van Barbizon en de Haagse School vertegenwoordigde, verkeerde Breitner vrijwel zijn hele leven in financiële moeilijkheden. In 2007 werd zijn schilderij "Meisje op een paardenkar" geveild bij Christie's. Op dit doek uit 1912, is een paardenkar te zien, waarop een meisje dat van het uitzicht geniet. Het werd door een anonieme Portugese kunsthandel aangekocht voor 547.200 euro. Het werk van Marie Henrie Mackenzie (1879-1961), Paul Hermans (1898-1972) en Jan Korthals (1916 - 1972) is sterk beïnvloed door Breitner. Toen tegen het einde van de 19e eeuw de fotocamera's handzamer en goedkoper werden, begon Breitner met dit medium te experimenteren. Met de fotocamera had Breitner een instrument in handen waarmee hij zijn artistieke doelstelling van het vastleggen van de kale werkelijkheid nog beter kon bewerkstelligen (ogenbliksfotografie). Zijn serie van zeven schilderijen en studies van Geesje Kwak waren gebaseerd op of geïnspireerd door foto's. Vooral het vastleggen van beweging en belichting in de stad interesseerde hem en hij werd uiteindelijk een meester op dit gebied. Breitner is ook een van de weinige kunstenaars die een eigen gezegde heeft. Als het in Amsterdam grijs en troosteloos weer is, mopperen Amsterdammers: "'t Is verdomme echt

Villa Oranje Chiang mai banner